Turbulentie is een hobbelige weg: wat ik na 32 jaar weer vliegen zelf ervoer
“Turbulentie is gewoon een hobbelige weg.” Dat vertel ik al jaren aan mijn klanten met vliegangst. Afgelopen maand kon ik het eindelijk zelf testen, want na 32 jaar stapte ik weer in een vliegtuig. Samen met mijn man vloog ik voor een lang weekend naar Dublin, en wow, wat was dat leuk zeg!
Ik zat bij het raampje naast de vleugel en nog voor we opstegen dacht ik aan die zin. En verrek, wat blijkt? Het is nog waar ook! Uit het raampje zie je de vleugel en de wolken onder je, maar het voelt als rijden over een weg, soms hobbelig, soms gladjes. Zelfs bij het opstijgen merkte ik niet dat de wielen loskwamen, want dat rijgevoel bleef er de hele tijd. De snelweg van de lucht!
Hoe kan dat eigenlijk? En waarom helpt het om turbulentie zo te zien? Ik zocht het voor je uit.
Hoe blijft een vliegtuig in de lucht?
Lucht voelt als niets, maar het is net als water een stof waar je op kunt steunen. Steek je hand maar eens uit het raampje van een rijdende auto en kantel hem een beetje. Je voelt je hand omhoog worden geduwd. Zo werkt een vleugel ook.
Een vleugel is zo gevormd en staat zo schuin dat de lucht erboven sneller stroomt dan eronder. Boven de vleugel ontstaat daardoor een lagere luchtdruk, eronder een hogere. Tegelijk duwt de vleugel enorme hoeveelheden lucht naar beneden. Samen zorgt dat voor een kracht naar boven, de lift. Een toestel als dat van mij naar Dublin komt bij zo’n 250 tot 300 kilometer per uur los van de grond en vliegt daarna op zo’n 10 tot 11 kilometer hoogte met ongeveer 850 kilometer per uur. Daar is de lucht dunner, dus vliegt het toestel sneller om genoeg draagkracht te houden.
Een vliegtuig ligt dus op de lucht zoals een boot op het water ligt. En net als water beweegt lucht.
Wat is turbulentie dan?
Turbulentie is lucht die in beweging is. Warme lucht stijgt op boven land dat door de zon is opgewarmd, wind waait over bergen en vormt golven, en hoog in de lucht stromen snelle luchtrivieren naast rustigere lucht. Vlieg je daar doorheen, dan voel je dat als hobbels.
Vergelijk het met een boot op een meer met wat golfjes, of met een auto op een landweggetje vol kuilen. Op dat landweggetje denk je: “Hè, wat hobbelig.” Diezelfde hobbels in de lucht? Dan maakt je hoofd er bij vliegangst een rampenfilm van, terwijl het lichaam hetzelfde voelt.
Wist je trouwens dat die “val” bij turbulentie meestal maar een paar meter is? Het voelt als veel meer, omdat je evenwichtsorgaan elke verandering flink aanzet. Piloten krijgen bovendien vooraf door waar het hobbelig is en kiezen vaak een andere hoogte om een rustiger stuk weg op te zoeken.
Gebouwd voor heel wat meer dan een hobbel
Verkeersvliegtuigen moeten bij hun keuring flink wat aankunnen. Ze worden ontworpen op tweeënhalf keer hun eigen gewicht aan krachten, en daar komt nog eens een veiligheidsmarge van 50 procent bovenop. Die vleugels die je ziet meebewegen? Dat hoort zo. Ze zijn gemaakt om te buigen, net als een boom in de wind. In een bekende test bogen ingenieurs de vleugels van een Boeing 777 meters omhoog, en pas bij ruim anderhalf keer de zwaarste belasting die een vliegtuig in de praktijk tegenkomt gaven ze het op.
Doe tijdens de vlucht je riem om als je zit, net als in de auto. Dan zit je stevig en kun je rustig genieten van de rit.
Waarom je het opstijgen nauwelijks merkt
Je evenwichtsorgaan in je binnenoor reageert op veranderingen in snelheid en richting. Een vliegtuig bouwt op de startbaan geleidelijk snelheid op en tilt dan soepel de neus op. Je lichaam voelt vooral dat je naar achteren in je stoel wordt gedrukt, zoals bij optrekken in de auto. Daarom bleef dat rijgevoel bij mij gewoon doorlopen.
Wat ik wel voelde: we gingen zo steil omhoog dat mijn buik een sprongetje maakte. ACHTBAAN! En dat was leuk. Diezelfde kriebel noemt de één paniek en de ander pret. Opwinding en angst voelen in je lichaam bijna hetzelfde: je hart gaat sneller, je buik kriebelt, je bent alert. Het verhaal dat je eraan koppelt maakt het verschil.
Die oorpoppers horen er ook bij. De cabine wordt onder druk gehouden, maar die druk is vergelijkbaar met een bergtop van hooguit zo’n 2.400 meter. Bij stijgen en dalen passen je oren zich aan. Slikken, gapen of kauwgom kauwen helpt.
Waarom weten vaak niet genoeg is
Misschien denk je nu: “Mooi verhaal Catharine, maar dit wist ik allemaal al en toch krijg ik het benauwd zodra die deur dichtgaat.” Herkenbaar! Voor sommige mensen is deze kennis al genoeg om rustiger in te stappen. Vaak zit angst dieper. Je lichaam heeft ooit geleerd dat vliegen gevaar betekent, en dat alarm gaat sneller af dan welke gedachte ook.
Daar werk ik mee, middels hypnotherapie. Met mijn 3-sessietraject werk je op het niveau van voelen, daar waar die angst ooit is ontstaan. Je herschrijft het verhaal dat je lichaam aan die hobbels koppelt, zodat een hobbel weer gewoon een hobbel mag zijn. Of een achtbaankriebel. Dat kies jij.
Wat doe jij met jouw tijd?
Het enige wat je hoeft te beslissen in je leven, is wat je doet met de tijd die je gegeven is, toch? Droom jij van die stedentrip, die verre reis of dat bezoek aan familie aan de andere kant van de wereld, en houdt vliegangst je tegen? In 3 sessies werk je naar een angstvrij leven, zodat jij weer vol plezier instapt.
Vraag een intakegesprek aan. Ik luister naar jouw verhaal en leg je uit hoe ik je kan helpen.
Want hoe iets voelt, is niet hetzelfde als hoe iets is. Het voelt als een weg, maar het is lucht. Het voelt spannend, maar je zit veilig.
Wil je 10 tips voor een ontspannen vliegreis? Lees dan deze deze blog over vliegangst.