Pestverleden verwerken kan anders dan eindeloos praten
Een pestverleden verwerken. Iedereen zegt dat het tijd nodig heeft. Dat je erover moet praten. Dat het ooit minder wordt. Maar er is een sprookje dat het anders vertelt. En dat sprookje ken je al.
Het sprookje dat je al kent, maar nog nooit zo hebt gelezen
Het is zomer. Goudgeel graan, groene haver, een ooievaar op lange rode benen. Midden in die zonneschijn zit een moedereend op haar nest te broeden. De andere eieren barsten één voor één open: "Piep,Piep!".
Maar het grootste ei wil maar niet. Als het eindelijk openbarst, schrikt iedereen. Het jong is groot, grauw en lelijk. De moedereend twijfelt: "Is het soms een kalkoen?" Het is geen kalkoen. Hij zwemt prachtig. Maar dat maakt niets uit. Op het eendenveldje wordt hij gebeten, gepikt en uitgelachen. Zijn broertjes en zusjes doen mee. Zelfs de moedereend weet niet goed raad met hem. Hij vlucht. Komt terecht bij wilde eenden, bij een oud vrouwtje met een kat en een kip die hem ook niet begrijpen. De herfst komt, dan de winter. Het water vriest dicht. Een boer redt hem als hij vastzit in het ijs en neemt hem mee naar huis, maar ook daar hoort hij niet. Hij vlucht opnieuw, overleeft de winter alleen in het moeras.
En dan komt de lente.
Hij ziet zwanen. Prachtige, witte, koninklijke vogels. En hij wil naar hen toe, maar durft niet. Ze zullen hem doodbijten, dat weet hij zeker. Beter door hen gedood te worden dan nog langer zo te leven. Hij zwemt op hen af, buigt zijn kop en wacht. De zwanen bijten niet. Ze begroeten hem. Kinderen langs de oever gooien brood en roepen: "De nieuwe is de mooiste!" En dan kijkt hij in het water. Hij ziet geen lelijk eendje meer.
Andersen schrijft niet: en toen werd hij eindelijk een mooie zwaan. Hij schrijft: en toen zag hij wie hij altijd al was. Geen transformatie. Een ontdekking! Onder al die pijn, al dat gepest, en die lange koude winter zat een zwaan die op ontdekking wachtte. Dat is het diepe van dit sprookje.
Wat een pestverleden doet met je zelfvertrouwen
Een pestverleden laat sporen na die je niet altijd ziet maar wel voelt. In een stem in je hoofd die zegt: "Doe maar gewoon, wie ben jij wel niet , bewijs eerst maar eens dat je het waard bent." Die stem klinkt als de waarheid omdat hij er al zo lang is. Maar het is geen waarheid. Het is een aangeleerd verhaal over wie je bent, net zoals het eendje geloofde wat de anderen zeiden.
Dat is wat een pestverleden doet met je zelfvertrouwen: het knakt je ego op het moment dat het zich nog aan het vormen is. En een geknakt ego zoekt de rest van je leven bevestiging van buitenaf. Van een kritische blik, een verkeerde opmerking, een stille telefoon. Je zelfvertrouwen wordt afhankelijk van wat anderen van je vinden, terwijl er onder dat geknakte ego iets zit wat nooit een deuk heeft gekregen.
Jij bent nooit de lelijke eend geweest.
Je was altijd al de zwaan. Je zag het alleen niet omdat de wereld om je heen iets anders zei, en je brein dat geloofde. En net als het eendje verwacht je misschien afwijzing als je jezelf laat zien. Maar wat als je herkenning krijgt?
Hypnotherapie als lente: zo verwerk je een pestverleden
Een pestverleden verwerken betekent niet dat je het vergeet of er vrede mee sluit. Het betekent dat je de laag bereikt die er altijd al onder zat, de laag die het gepest heeft overleefd zonder een deuk te krijgen.
Met hypnotherapie gaan we voorbij die aangeleerde stem. Door je het te laten voelen. Door terug te gaan naar waar de pijn is ontstaan en het geknakte ego te helen. Zodat je ontdekt wat er altijd al onder zat: de vrije laag, de zwaan, jij zoals je werkelijk bent.
Het eendje had niemand nodig die hem vertelde dat hij een zwaan was. Hij moest het zelf zien, maar de lente hielp hem wel.
Ik ben die lente. In drie sessies begeleid ik je naar de laag die er altijd al onder zat.